Kingdom of Vlahado

.

. 

ใจวิเวกดั่งเมฆ บังแสง

ในจิตลึกนึกแสวง เพื่อนแท้

แต่มิอาจพลิกแพลง ความเงียบ เหงามา

พูดแก่ตุ๊กตาแก้ ความเหงา อันมี

.

.

.

. 

บทสนทนาระหว่างลอร์ดไวดาสท์และซาคอน

.

.

.

โดดเดี่ยวคละมืดมน ทุกข์ละทมคละหม่นใจ

ดุจโลกอนันต์ไตร มีเพียงข้าอยู่ผู้เดียว

โหยหาทางสว่าง มันลำบากมากนักเชียว

ท่องทุกข์อยู่ฅนเดียว และแบกกรรมมิแบ่งเบา

ข้ารู้ว่าตัวท่าน นั้นตรากตรำอยู่ช่วยเขา

แต่ท่านไม่รู้เรา ผู้เห็นใจสหายเอ๋ย

ยามทุกข์ท่านโดดเดี่ยว ทุกข์ฅนเดียวมาเช่นเคย

ขอท่านอย่าเพิกเฉย แบ่งเบาทุกข์มาให้กัน

ข้าเห็นใจของเจ้า ที่ห่วงเฝ้าบำรุงนั้น

แต่เรื่องมันผิดกัน มันตราบาปของข้าเอง

ข้าไม่อยากดึงใคร ให้ทุกข์ใจเพราะกรรมเวร

ที่ข้าก่อด้วยตัวเอง ข้าจึงควรทนเอาไว้

แลท่านนั้นโดดเดี่ยว ยามทุกเปลี่ยวก็ปลีกไป

อยู่อย่างวิเวกใจ มิอยากดึงใครมาทุกข์

แต่ขอท่านพินิจ ถึงในจิตที่แนะสุข

เพราะเขาก็เปรียบดุจ อันตัวท่านที่ช่วยฅน

ข้าช่วยมิหวังผล ช่วยเหลือผู้ที่ทุกข์ทน

นั่นแหละสุขส่วนตน ที่ข้ารับและอุ่นใจ

ยามใดที่ข้าทุกข์ ข้าก็ทุกข์มิกวนใคร

เก็บความทุกข์ข้างใน และอยู่ในความมืดมน

หากท่านลองคิดดู ก็จะรู้ทุกข์ระทม

อันเกิดเพราะท่านโง่งม เป็นผู้ให้ไม่เคยรับ

ท่านอาจคิดว่าดี ที่ว่ามีให้แก่กัน

แต่การให้มีหลายด้าน ขอให้คิดติตรองไว้

..

ท่านปราศจากมิตร เพราะลืมคิดแบ่งปันใจ

เก็บความทุกข์ไว้ใน มิมีใครรู้ใจท่าน

มาเถิดสหายเอ๋ย ทุกข์อะไรมาแบ่งกัน

อย่ามัวอยู่ที่นั่น อยู่กับมันในมุมดำ

ขอบใจสหายข้า ที่อุตส่าห์แนะนำคำ

หากแต่จะดีนั้น ถ้าเจ้ามีชีวิตจริง

ทั้งหมดข้าไตร่ตรอง ข้าจะลองและทำสิ่ง

edit @ 15 Jul 2009 13:31:42 by Lord Vydartz