Kingdom of Vlahado

คืนหนึ่งเงียบสงบ  กลางป่ารกกลบแสงจันทร์

พบตัวยืนที่นั่น    โดดเดี่ยวดังนกไร้คู่             

ท่ามกลางความมืดมิด     ได้ลองคิดไตร่ตรองอยู่

พลันเสียงดังซูซู     สงสัยอยู่เสียงอะไร

ย่ำไปในใจลึก      เกิดคิดคึกนึกสงสัย

คำนึงถึงโลกใน     ปัจจุบันอันมืดมน

เสียงซ่าดังสลับ     เสียงไม้ทับดังผสม

จะเปรียบได้ฝูงชน      และสังคมอันวุ่นวาย

ลืมตัวเกิดตะเริด    หลงทางเดินใจแทบหาย

แสงจันทร์ทอประกาย     พอมองทางให้ก้าวไป

แลเหลียวหันหลังอยู่     ทบทวนดูว่าที่ไหน

ช่างมืดและเปลี่ยวใจ    คละสิ้นหวังมากนักแล

เงาจันทร์ฉายบนน้ำ     แลเห็นธารเป็นกระแส

ตอไม้ลอยดั่งแพ    มีอาจต้านชะตากรรม           

สายธารอันกว้างใหญ่            พัดพาไปสู่ที่ต่ำ

น้ำเชี่ยวเปรียบประดั่ง           ความมืดดำที่หมองมล

ธารน้ำได้พัดพา      สิ่งนานาไหลต่ำลง

ตอไม้มิอาจทน      ไหลทวนน้ำกลับขึ้นไป

คิดแล้วนึกสิ้นหวัง สังคมวันจะยังไง

กิเลสทุกอย่างได้    เปรียบกระแสทรงพลัง

แลเห็นตอไม้หนึ่ง  ที่ยันพื้นต้านแรงดัน

ลำพังตอไม้นั้น      ก็ผุกร่อนใกล้โรยริน

คิดถึงผู้ต่อต้าน       ก็เปรียบอย่างไม้ค้ำดิน

ซักวันจะผุบิ่น        และหักสิ้นตามแรงน้ำ